İngilizceden, İngilizce konuşandan, konuştukça havalanandan hoşlanmıyorum. Beyaz adamdan, nordik adamdan, Rus ayılarından da.
Asyalılık: Cahillik, zekanın buharlaşması, taklit, kültürün olmayışı - varsa bile folklor seviyesinde kalışı. Her türlü Asyalı milleti (İranlılar ve Araplar dahil) gördükten sonra Türkiye'de Asyalılık, Doğululuk olduğunu iddia etmek tümüyle yanlış. Bangaladeşli ile din üzerine konuşmamdan sonra kendimi Bizanslı gibi hissettim. Bazıları bana hain diyecek, Yunan özentisi diyecek, romantik diyecek. Umurumda değil.
Bana önceleri çok çocukça gelen Akdenizlilik fikri şimdi çok makul geliyor. Şu an Erol Deran'ı dinliyorum: kanun sazının en üst seviyesi. Bunun bir eşi dünyada yok. Ama neyi temsil ediyor biliyor musunuz? Pisagor'a kadar inen bir ses sistemi, abartısız çalış, kesinlik merakı, makamdan makama geçişler, zekanın zaferi. Buradakinin aksine hiçbir zaman vahşileşmeyen bir hayat tarzı
.
Nikiforos benden daha iyi anlatıyor:
"İstanbul/Konstantinopolis, Boğaz’ın kum saati, zamanın değişimine direnmesi için inşa edilmişti. Tanrı’nın erdemini kutsamak için yapılan Aya Sofya’dan camilerin kubbelerine, bu şehir ebediyete hasret çektiğini ifade ediyor. O ne meydan okuyan Babil kulesidir ne de yakaran bir Kudüs. Tahtını, geçit vermez ve azametli bir biçimde Akdeniz’in halesi üzerine, batı yarıkürenin en doğudaki, Asya’nın da en batıdaki ucuna kurmuştur. O, gerçek bir Sion ve Tanrı’nın sevgili şehri olması için kurulmuştur. Coğrafî olarak, bu mekân, iki denizi birleştiren Boğaz’ın ve iki denizin arasında bir girinti oluşturan, dar bir su yolu olan Altın Boynuz’un sesidir. Bir yelken gibi fora edilmiş kubbeler, bu iki su yoluna yayılan esrarengiz sesi “yakalamak” ve berraklaştırmak için yapılmış gibidir."
